بسم الله الرحمن الرحیم

موضوع: نقش تقوا و ولایت، در خروج از فتنه ها ¹

حكمت اصلى روزه اين است كه ما تقوا پيدا كنيم و تقوا يعنى اين ‌كه مراقب خود باشیم، واجبات را انجام دهیم و محرمات را ترک کنیم؛ چشم، گوش، زبان، دست و پا را کنترل کنیم، هر چيزي را نبينیم، هر صدايي را نشنویم، هر کلامي را نگويیم، به هر چيزي دست نزنیم و به هر جايي نرویم؛ و بلكه بالاتر، کاري کنیم که هر چيزي در دلمان جاي نگيرد. پس، در يك كلام ماه رمضان، ماه كنترل اعضا، جوارح، حواس و افكار است. ما بايد خود را آماده كنيم تا همان‌طور كه چند ساعتى شكم از خوردنى‏ها و آشاميدنى‏ها، و زبان هم از بعضى از گفتنى‏ها منع مى‏شود، ترک گناه را برای همیشه ادامه دهیم؛ و اين كار شدنى است. إن شاالله.

یکی از ثمرات تقوا این است که اگر كسي تقوا داشته باشد، خدا در فتنه‌ها و آزمایشات دست او را مي‌گيرد.

چرا که در فضاي فتنه ، باطل با آرم حق به صحنه مي‌آيد، و پرونده خیلی ها را آلوده می کند، در فتنه ها رجال ارزيابي می شوند و مرد از نامرد شناخته می شود.

امام علی‏علیه السلام در خطبه 50 نهج‏البلاغه می‏فرماید: «انما بدء وقوع الفتن ‏اهواء تتبع و احکام تتبدع یخالف فیها کتاب‏الله و یتولی علیها رجال رجالا علی غیردین الله؛

همانا ابتدای بروز آشوب‏ها وفتنه‏ها هواها است که مورد تبعیت قرارمی‏گیرند و احکامی است که بدعت گذاشته‏می‏شوند. دراین فتنه‏ها با کتاب خدا مخالفت‏می‏شود ومردانی از مردان دیگر بر مبنایی غیراز دین خدا تبعیت می‏کنند.»

لذا باید احتیاط کرد و با بصیرت و بصیران حرکت کرد.

قَال َعليه السلام كُنْ فِى الْفِتْنَةِ كَابْنِ اللَّبُونِ لَا ظَهْرٌ فَيُرْكَبَ وَ لَا ضَرْعٌ فَيُحْلَبَ.

درود خدا بر او ، فرمود: در فتنه ها چونان شتر دو ساله باش، نه پشتى دارد كه سوارى دهد و نه پستانى تا او را بدوشند.²

امام‏سجادعلیه السلام می‏فرماید: «کم من عقل اسیرتحت هوی امیر».

خدایا! از نفس سرکشی به‏تو شکوه می‏کنم که بسیار به بدی‏ها فرمان‏می‏دهد و درخطاها می‏شتابد.³

فتنه ها و رخدادهاي پس از انتخابات نیز، ملاکی بود برای سنجش تقوا و بصیرت ماها.

این حوادث، از سویی نشان داد که دشمن براي زيرسؤال بردن اصل نظام، بويژه اصل ولايت مطلقه فقيه چه خوابی دیده است.

و از طرفی معلوم شد که گاهی، معیارهای اصلی و به عبارتی، کشتی نجات ِخروج از فتنه، در اثر بی توجهی وعدم بصیرت خواص، به فراموشی و غفلت سپرده می شود.

حوادث تلخ اخير، حوادث انتخاباتي نبود؛ بلكه مقابله دشمن و طمع ورزان با ولايت فقيه بود.

دشمنان ازفرصت به دست آمده نهايت استفاده را کردند تا ولايت فقيه و شخص رهبر معظم انقلاب را نزد مردم بدبين سازند؛ چرا؟

چون ولايت فقيه است که امام فرمود: مترقي ترين اصول قانون اساسي است.

چون اگر پشتيبان ولايت فقيه باشيد به مملكت شما آسيبي نمی رسد؛

چون دشمن فهمید که شاید به ذهن بعضی ها خطور هم نکند که وقتي به او ديندار واقعی می گویند که از حاکم اسلامي بيشتر حمايت و اطاعت ‌کند!؛

چون دشمن با فرهنگي که در طول قرن‌ها (در دوران عدم حضور امام معصوم ع در بین مردم) در جامعه رواج پيدا کرده، یعنی فرهنگي ديني و فردي آشناست؛ يعني من نمازم را بخوانم، روزه‌ام را بگيرم، دروغ نگويم، غيبت نکنم؛ دين را اين‌ها مي‌دانيم؛ اما اين ‌که جزء‌ فرهنگ ديني و شرط دين‌داري من اين باشد که وظايف سياسي و اجتماعی‌ام را درست انجام دهم، اين خيلي دور از ذهن بعضی هاست.

مگر مرحوم مدرس ئگفت: «سياست ما عين ديانت ماست»؛ مگر امام(ره) انگیزه قیامش، ایجاد حکومتی برپایه اسلام و ولایت و رهبری فقیه منسوب از سوی امامان معصوم ع نبود و مگر اميرالمؤمنين(ع) نفرمود: عظيم‌ترين حقي که خدا براي انساني قرار داده است حقي است که مسؤول جامعه و رهبر جامعه بر مردم و مردم بر او دارند.

يعني اين جزء‌ دين است، بالاترين رکن دين است. مسلمان نمي‌تواند از اين مطلب شانه خالي کند، خودش را کنار بداند؛ خودش را دين‌دار بداند، بدون رعايت اين عظيم‌ترين حقي که خدا براي بندگانش قرار داده است.⁴

پس لازم است به اختصار و فشرده، یک بار دیگر مروری داشته باشیم به جایگاه رهبری و ولایت فقیه در اسلام:

دين حنيف اسلام كه آخرين دين آسمانى است و تا روز قيامت ‏استمرار دارد، دين حكومت و اداره امور جامعه است؛ لذا همه طبقات جامعه اسلامى در زمان غیبت امامان معصوم علیهم السلام ناگزير از داشتن ولى امر و حاكم و رهبری ‏هستند که همان ولايت مطلقه فقيه جامع الشرايط است. در اسلام التزام به ولايت فقيه قابل تفكيك از التزام به اسلام و ‏ولايت ائمّه معصومين (عليهم السلام) نيست⁵ وبه عبارتی ولايت فقيه از شئون ولايت و امامت است كه از اصول و اركان مذهب حقّه ‏شیعه اثنى‏عشرى مى‏باشد وحكومت فقيه عادل و دين‏شناس علاوه بر این كه مورد تأييد عقل ‏مى‏باشد، حكم شرعى تعبدى است.

در فرهنگ‌ شیعی‌ این‌ امر که‌ در عصر غیبت‌ اداره‌ جامعه‌ از سوی‌ شارع‌ مقدس‌ بر عهده فقیهان‌ عادل‌ گذاشته‌ شده، امری‌ مسلم‌ و بی‌تردید است و‌ ولی فقیه، در اداره حکومت تمامی اختیارات امام معصوم را داراست با این تفاوت که معصوم نیست؛ بلکه از جانب معصوم و جانشین او در اداره حکومت است، پس صحبت ازمقام معنوي وعصمت ائمه اطهار(عليهم السلام) نيست؛ بلكه ازوظيفه ايشان صحبت مي شود.⁶ ولايت فقيه به دليل اين که جانشين به حق و نایب وليعصر(عج) است، اطاعت از او همچون اطاعت از امام عصر واجب است. تا امت اسلامى را از شر دشمنان اسلام و مسلمين حفظ نمايد، و از نظام جامعه اسلامى پاسدارى نموده وعدالت را در ‏آن برقرار و از ظلم و تعدّى قوى بر ضعيف جلوگيرى کند، وسائل پيشرفت و شكوفائى فرهنگى، سياسى و اجتماعى را ‏تأمين نموده و در هر مورد كه لازم بداند ‏تصميمات مقتضى را بر اساس فقه اسلامى اتخاذ نماید و دستورات لازم را صادر کند. بنابراین در مسائل مربوط به اداره كشور اسلامى و امورى كه به عموم مسلمانان ارتباط دارد،⁷ اطاعت از دستورات حكومتى ولى امر مسلمين بر هر مكلفى ولو اين كه فقيه باشد، واجب است. و تصميمات و اختيارات ولى فقيه در ‏مواردى كه مربوط به مصالح عمومى اسلام و مسلمين است، در صورت تعارض با اراده و اختيار آحاد مردم، بر اختيارات و ‏تصميمات آحاد امّت مقدّم و حاكم است و حتی فتواى مرجع تقليد نیزنمى‏تواند با آن معارضه كند.⁸ که این مساله همان معنای مطلقه بودن است.⁹

همچنین نکته ای که باید اشاره کرد این است که اگر ‏متصدى منصب ولايت از راههاى قانونى ِشناخته شده، به مقام ولايت رسيده باشد، براى هيچ كسى ‏جايز نيست كه با متصدى امور ولايت به اين بهانه كه خودش شايسته‏تر است، مخالفت نمايد.¹⁰ ‏