ایام فاطمیه هم مانند محرم و صفر و دیگر ایام خاص، فرصتی است برای رشد یافتن و حرکت سریع­تر ما به سمت کمال. یک سکوی پرش است. این انتظاری است که از این فرصت­ها می­رود و تمنّا و تقاضای رشد یافتن در این فرصت­ها بیشتر است. پیش­تر عرض شد که برای استفاده از این فرصت­های استثنایی باید آگاهی­هایمان را در سطوح مختلف گسترش بدهیم تا به موفقیت برسیم. با معرفت وارد ماه رمضان، محرم و فاطمیه بشویم. در روایات و توصیه­های بزرگان تأکید روی این نکته شده است که زیارت با معرفت انجام بدهید.

مثلا ًدارد که هرکس زیارت آقا امام رضا علیه السلام را با معرفت انجام دهد بهشت بر او واجب می­شود. یا زیارت ابا عبدالله الحسین علیه السلام را اگر با معرفت انجام بدهید بهشت بر شما واجب می شود.[1] نماز با معرفت­، قرآن خواندن از روی معرفت، گریه با معرفت و ... . انگار این توصیه­ها یک دورنما و یک قله­ای را برای ما ترسیم می­کنند تا ما به سمت آن حرکت کنیم. این معرفت چیست که اینقدر به آن توصیه شده است­؟ مگر کسانی­ که با معرفت زیارت می­کنند و یا نماز با معرفت می خوانند فرقشان با ما چیست؟ مگر آن­ها چه کار می کنند؟ آگاهی و علم با معرفت تفاوت دارد. آگاهی یعنی همین دانایی که ما داریم. همین چیزهایی که می­دانیم. معرفت یعنی چشیدن این دانایی­ها و درک حقیقت این آگاهی­ها­. علمی که از ته دل بجوشد. تفاوت آن­ها مثل تفاوت کسی است که می­داند آتش سوزاننده است با کسی که خودش سوخته است. اگر برای شما ساعت­ها از یک عطری توصیف کنم، هیچ معرفتی نسبت به آن عطر برایتان حاصل نمی­شود؛ فقط کافی است که یک شیشه عطر را بیاورم اینجا و درش را بردارم، بوی آن به مشام شما برسد. مفاهیمی چون:«خدا خوب است»؛ «خدا مهربان است»؛ «خدا زیباست»، دانایی­هایی هستند که ما داریم اگر این­ها را قبول کردیم تازه می شود اعتقاد، هنوز به درجه معرفت نرسیده­ایم.

خوب به معرفت برسیم که چه؟

این سوال اساساً اشتباه است و نشان می دهد که درک صحیحی از معنای معرفت وجود ندارد.

آن آگاهی و علم است که بعد از آن باید پرسید که چه؟

به همین خاطر هم هست که لذتی نمی بریم وقتی لا اله الا الله می گوییم.

آن عالم بزرگوار نزد استاد عارفش رفت؛ استاد به او گفته بود چطور نماز می خوانی؟

فرموده بود: به هنگام نماز به معانی آن توجه دارم. آن عارف بزرگوار فرموده بود: پس تو کی نماز می خوانی. علت اینکه من و تو از خوشی­های دنیا خوشمان می آید و لذت میبریم این است ما به معرفت نرسیده ایم هنوز کوچک هستیم.

خدایا ما خیلی از لذت­های دیگر را کنار گذاشتیم به دنبال خیلی مزه­ها نرفتیم؛ لذت این معرفت را به ما بچشان. بزرگ­ترین حاجت­ها و آرزوها را هم  که داشته باشی، وقتی کنار ضریح با صفای ابا عبدالله الحسین علیه السلام  قرار می گیری همه آنها یادت میرود. یک برقی از معرفت حسین علیه السلام سراسر وجودت را فرا می گیرد که تمام غصه­ها ی خودت را فراموش می­کنی. این یعنی معرفت. می خواهیم قبر ابا عبدالله الحسین علیه السلام را با معرفت زیارت کنیم؛ معرفت پیدا کنیم به خود امام حسین علیه السلام به مادر حسین به پدر حسین، به برادر حسین، به خواهر حسین.

و الا معرفت به آتش و عطر گل مریم که معنایی ندارد.

راه رسیدن به این معرفت چیست؟ من چه جوری باید به این معرفت برسم؟

راه رسیدن به معرفت این است که به آگاهی­ها و دانسته­هایی که داریم احترام بگذاریم.

احترام به آگاهی­ها این است که به آنها عمل کنیم.

مصیبت بزرگ ما این است که آگاهی­هایمان نسبت به علممان زیادتر است.

به میزان آگاهی­هامان عمل نمی کنیم.

اساساً آگاهی­های زیاد بدون عمل مضرّ است. ما آگاهی­های لازم برای رشد یافتن را داریم. خوبی­ها و بدی­ها را می­دانیم. اگر به همین دانسته­ها عمل کنیم شایسته هدایت خدا خواهیم شد.  آگاهی­ها و دانسته­ها مانند آب زلال می مانند که وارد دریاچه وجود ما می­شوند اگر به کار بسته نشوند تبدیل به مرداب خواهند شد که رویش خزه می بندد و گلهای قشنگی هم می روید؛ ظاهری زیبا و باطنی کثیف و آلوده دارد. در روایت دارد: العالم بلا عمل کالرامی بلا وتر.[2] کسی که علم دارد ولی عمل نمی کند مانند تیر کمانی است که زه ندارد این نمی تواند تیری را پرتاب کند.  

عمل نکردن به آگاهی ها و یا عمل کردن به خلاف آن خطرات زیادی را به دنبال دارد .

یکی از آن­ها این است که کم کم آن علم را هم بی فایده می کند وعقل را از بین می برد.

مگر مردم مدینه حضرت زهرا سلام الله علیها را نمی شناختند؟ پس چرا حضرت در خطبه فدکیه می فرمایند: أیها الناس إعلموا أنی فاطمه و أبی محمد صلی الله علیه و آله.[3]

به خاطر این که از بس رفتار آنها خلاف آگاهی­هایشان بود که حتی از یک امر به این واضحی هم غافل شدند.

اگر به آگاهی­هایمان احترام گذاشته و عمل کنیم به معرفت خواهیم رسید و از عبادت ها لذت خواهیم برد و احساس تکراری بودن از آن نخواهیم داشت. کسانی که به معرفت رسیده باشند صحبت­ها و موعظه­ها برایشان تکراری نیست هر بار که می شنوند برایشان تازگی دارد. وجود نازنین پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم گاهی به بعضی از اصحاب می فرمودند که مرا موعظه کنید. مگر ایشان خودشان نمی دانستند. چرا می دانستند منتهی اهل معرفت از بیان مواعظ هم برای رشد بیشتر استفاه می کنند و لذت می بردند.